Czasami w wolnych chwilach przeglądam różne witryny internetowe poświęcone tematyce łowieckiej, a zwłaszcza uważnie czytam tematy poświęcone broni, naprawom, regeneracji i jej eksploatacji. Broń to nie samochód czy rower, użytkowanie broni wymaga od właściciela szczególnej wiedzy na temat eksploatacji oraz jej późniejszej konserwacji.
Sporo jest różnych porad dotyczących odnawiania i konserwacji osad. W zasadzie od dziesiątków lat niewiele się zmieniło, i nie bardzo jest co zmieniać i udoskonalać ale co pewien czas pojawiają się różne nowe przepisy. Czyta się je uważnie ponieważ każdy liczy na to, że w miarę upływu czasu postęp techniczny wprowadzi nowocześniejszą i lepszą metodę. Metodę która będzie szybsza, zapewni lepszy wizualnie wygląd osady oraz umożliwi trwalsze zabezpieczenie przed wpływem zewnętrznych czynników, a głównie przed wilgocią..

Ostatnie lata to wielka popularność witryn internetowych i poradników na ich stronach. Po okresie fascynacji internetem przychodzą też chwile refleksji.
Na witrynach dotyczących zagadnień związanych z łowiectwem i bronią coraz częściej są zachęty typu,... zrób to sam, napraw sobie broń, nie idź do fachowca naprawa jest przecież prosta po co wydawać pieniądze, sam podpiłuj spust, oksyduj lufy, sam załóż lunetę, przykłady dalej można mnożyć.

Niestety jest i druga strona medalu tego zagadnienia, coraz częściej do rusznikarzy trafia broń prawie wykończona przez domorosłych rusznikarzy stosujących porady z różnych witryn internetowych, w wielu przypadkach broń ma tak podpiłowane zaczepy spustowe że prawie sama strzela, że po amatorskim oksydowaniu powierzchnia jest mocna skorodowana wskutek niewłaściwej technologi, lub obejmy montażu są tak mocno przyklejone że nie sposób oderwać je od lunety, albo obejmy są niewłaściwie ustawione względem siebie i nawet na markowych lunetach zostają wgięcia tubusa powyżej 0.5mm itd. Jeszcze gorzej jest gdy amatorzy rusznikarze nawiercają czoło lufy wiertarką, / i takie przypadki się zdarzają / w 99% wiertło na wskutek niesymetrycznego zarysu otworu zostaje wciągnięte do środka na kilka centymetrów uszkadzając lufę, na skierowane pytanie do właściciela dlaczego tak zrobił, pada prosta i szczera odpowiedź... pisze w internecie.

Myśliwi używający broni do celów łowieckich lubią ją mieć piękną i finezyjna. Dlatego rusznikarze zaczęli stosować wyszukane gatunki drewna. Powszechnie do wojskowej broni używano materiałów możliwie tanich, buk, klon, brzoza, natomiast do broni myśliwskiej gdzie piękno było cechą pożądaną jako materiału do wyrobu kolb zaczęto używać orzecha włoskiego.

Po pobycie w Londynie w firmach Purdey & Sons, Holland & Holland i małej manufakturze Boss & Co, w październiku 2007r mogę śmiało napisać że metoda strojenia luf śrutowych otrzymana od Norwega Truna Unseta, którą stosuję od lat, jest prawie identyczna jak metody stosowane przez Purdeya czy Hollanda.

Z chwilą gdy wymyślono gwint w lufie powstało ich bardzo wiele typów o różnych profilach ale przyjęły i utrwaliły się tylko niektóre.
Narys gwintu jest to linia utworzona przez każdą ścianę pola w momencie gdy przewód lufy rozwiniemy na płaszczyznę. Długość wzdłuż osi lufy na której gwint robi pełny obrót nazywa się skokiem gwintu. Skok może być stały lub zmienny /postępowy/. Kat pochylenia bywa różny od 4.5° do 5.8°. Pomiędzy skokiem gwintu a kątem pochylenia zachodzi ścisła zależność.

Od chwili kiedy powstała broń palna prawie natychmiast zaczęto ją udoskonalać i modernizować, w celu uzyskania większej precyzji strzałów, trwało to przez wieki. Dużym sukcesem było zastosowanie luf gwintowanych, był to olbrzymi krok naprzód. Sprawdzono i przetestowano wszystkie rodzaje gwintów. Już przed wojną niektórzy producenci zaczęli stosować lufy z gwintem wielo bruzdowym, czyli więcej niż cztery bruzdy a więc pięć, sześć, siedem. Stwierdzono, że z takich luf można uzyskać bardzo wysoką precyzję strzałów z różnej amunicji. Druga wojna przerwała produkcję broni myśliwskiej, firmy które ją wytwarzały przestawiły produkcję na cele militarne wykonując broń wojskową i uszczupliła arsenały myśliwych Po wojnie zapotrzebowanie było duże, rynek był chłonny i na broń super celną nie było dużego zapotrzebowania. Dopiero nasycenie rynku i ostra konkurencja wymusiła pewne zmiany, firmy zaczęły między sobą rywalizować do tego doszedł postęp techniczny i myśliwym i strzelcom sportowym zaczęto oferować broń coraz doskonalszą o coraz lepszych parametrach i większej precyzji strzałów.

Z chwilą powstania broni palnej zaczęto dokonywać pierwszych i jeszcze wtedy mało dokładnych prób zmierzenia wszystkich parametrów i zjawisk ówczesnej broni.
Dokładne zbadanie strzału kulowego było trudnym przedsięwzięciem i dopiero dzięki dużemu postępowi technicznemu zawdzięczamy pomiary i dokładny opis tego zjawiska. Praktycznie wszystko zostało zmierzone i opisane jeszcze przed II wojną, mimo że w tym czasie nie stosowano elektroniki i komputerów dokładność ówczesnych pomiarów i obliczeń konstruktorów była wystarczająco duża by mogły powstać setki różnych typów broni. Warto zauważyć, że większość konstrukcji powstała jeszcze przed wojną, i została opracowana przez kilku światowych konstruktorów a ich nowatorskie konstrukcje i systemy okazały się ponad czasowe są powielane przez cały świat do dzisiaj. Przykładem jest karabin Mausera, którego system znalazł zastosowanie w broni myśliwskiej i do dzisiaj jest powszechnie stosowany. Nawet tak słynna firma jak Holland & Holland stosuje w swojej broni komorę i zamek Mausera w wersji mało różniącej się od oryginału sprzed stu lat. Zjawisko ruchu lufy w czasie strzału i jaki to ma wpływ na skupienie pocisków było znane od dawna konstruktorom takim jak Maroszek czy Piotr Wilniewczyc Nie ulega wątpliwości, że rozwój nauki i powszechne zastosowanie elektroniki umożliwia poznanie z dużo większą dokładnością wszystkich zjawisk związanych ze strzałem. Przedstawiam teorię wibracji lufy w czasie strzału, na podstawie własnych długoletnich obserwacji i doświadczeń.